Projekt obejmował trzy zadania inwestycyjne, które były realizowane w okresie od maja 2018 r. do czerwiec 2019 r. W ramach inwestycji wykonano ścieżkę rowerową z Pieszyc do Kamionek o długości 2 km, ścieżkę rowerową z Niemczy do Wojsławic z ciągiem pieszym o długości 1,25 km wraz z przebudową oświetlenia i zjazdów z drogi oraz małą architekturą, udostępniono również tereny turystyczne i cenne przyrodniczo na terenie Parku Krajobrazowego Gór Sowich. W ramach tego zadania wykonano 4 parkingi przy drodze 3016D Kamionki-Przełęcz Jugowska, oraz rozbudowano infrastrukturę małej retencji.

Ponadto zaplanowano szereg działań w zakresie edukacji ekologicznej w formie organizacji wycieczek szkolnych oraz zamontowano 13 tablic edukacyjnych. Wydano również ulotki, przygotowano tematyczną stronę internetową oraz zrealizowane zostały filmy Informacyjno - edukacyjne.

Całkowita wartość realizowanych inwestycji wynosi ponad 3,5 mln złotych, natomiast przyznana wartość dofinansowania ze środków UE wynosi ponad 2,9 mln złotych.

Celem głównym niniejszego projektu było przygotowanie infrastruktury, w tym zielonej infrastruktury, związanej z udostępnieniem lokalnych zasobów przyrodniczych na cele turystyczne poprzez budowę ścieżek rowerowych i miejsc postojowych na terenie Powiatu Dzierżoniowskiego.

Realizacja projektu przyczyni się do: • zmniejszenia presji na obszary cenne przyrodniczo takie jak: Park Krajobrazowy Gór Sowich i Obszary Natura 2000: „Kamionki”, „Ostoja Nietoperzy Gór Sowich”, „Wzgórza Niemczańskie” oraz Obszar Chronionego Krajobrazu wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie. • ograniczenie ruchu samochodowego w pobliżu obszarów chronionych. • zmniejszenia efektu wydeptywania, synantropizacji najcenniejszych zasobów i eutrofizacji zasobów wodnych. • powstania tablic prezentujących najcenniejsze okazy fauny i flory oraz informujące o zasadach ochrony ich siedlisk. • zwiększenia udziału turystyki rowerowej w ruchu turystycznym, • zmniejszenia wpływ zanieczyszczeń wytwarzanych przez pojazdy silnikowe w ruchu turystycznym na zachowanie należytego stanu środowiska naturalnego. • ograniczenia niekontrolowanego parkowania przez turystów pojazdów mechanicznych w obszarze Parku Krajobrazowego Gór Sowich w miejscach niedozwolonych, co skutkuje degradacją gruntów i ich erozją. • powstania miejsc postojowych przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. • wzrostu świadomości edukacji ekologicznej.

Rozmiary:

długość ciała

ok. 18 cm

rozpiętość skrzydeł

ok. 35–45 cm

Masa ciała

ok. 55–80 g

Głos

Głos godowy i terytorialny samca to monotonne gwizdy o zróżnicowanej długości i wysokości. Głos godowy jest mniej donośny i niższy od terytorialnego. Samica odzywa się bardzo wysokimi, długimi piskami na granicy ludzkiej słyszalności. Poza sezonem lęgowym (od późnego lata do wczesnej wiosny) obie płci odzywają się tzw. głosem zimowym – serią krótkich, przyspieszających gwizdów o wznoszącej się melodii. Sóweczki odzywają się w dzień, zwłaszcza o świcie i o zmierzchu, bardzo rzadko nocą (tylko w jasne, księżycowe noce oraz krótko po zajęciu terytorium).

Zachowanie

Gatunek osiadły, ale osobniki z gór i północy podejmują wędrówki, uciekając przed niekorzystnymi warunkami zimowymi. Sóweczki są aktywne głównie o świcie i o zmierzchu, a także nocą. Widywana najczęściej na czubkach świerków i innych drzew, charakterystycznie zadzierając ku górze ogon i kiwając się. Lot falisty, podobny do lotu dzięcioła. Na krótkich odcinkach lot bardzo szybki i zwinny. Nie jest to ptak bardzo płochliwy, ale w dzień trudno go zauważyć, bo przesiaduje zwykle w gęstwinie gałęzi drzew. Łatwiej ją spostrzec kiedy rano i wieczorem przelatuje od miejsc swojego odpoczynku na wybrane przez siebie punkty obserwacyjne z których wypatruje ofiar.

Pożywia się owadami, są to w głównej motyle, poza nimi zjada muchówki oraz chrząszcze.Pokarm zdobywa w locie, nisko nad ziemią, blisko roślinności, w koronach drzew a także nad  wodami. Swoje ofiary lokalizuje za pomocą echolokacji..

Rozmnażanie i rozwój

Do rozrodu przystępuje raz w roku. Gody przypadają na koniec lata i początek jesieni. Zapłodnienie następuje dopiero po wybudzeniu ze snu zimowego. Młode przychodzą na świat w czerwcu. Samica rodzi 1 do 2 młodych. Młode do 6 tygodni karmione są mlekiem. Usamodzielniają się po 8-9 tygodniach. Ssak ten osiąga dojrzałość płciową w pierwszym roku życia.

Jak ogień i woda? Czyli turystyka i ochrona przyrody

Zgodnie z obwiązującym polskim prawem dotyczącym ochrony przyrody parki krajobrazowe i rezerwaty przyrody tworzy się w celu zachowania różnorodności biologicznej zasobów, tworów i składników przyrody nieożywionej i walorów krajobrazowych, przywrócenia właściwego stanu zasobów i składników przyrody oraz odtworzenia siedlisk przyrodniczych, siedlisk roślin lub siedlisk zwierząt. Jednak te same przepisy mówią również o tym, że zadaniem parków i rezerwatów przyrody zaraz po ochronie ekosystemów jest udostępnianie obszaru parku krajobrazowego turystom.

Jak zatem chronić bogactwo przyrodnicze, a jednocześnie pozwalać turystom na poznawanie cennych obszarów i cieszenie się ich pięknem? Nawet z pozoru nieszkodliwe przemieszczanie się (pieszo, rowerem czy konno) po szlakach turystycznych w takich terenach może wywierać negatywne oddziaływanie na ekosystem, choćby poprzez płoszenie przedstawicieli chronionych gatunków zwierząt, zniechęcając np. ptaki do wysiadywania jaj w gniazdach założonych przy szlakach. O zaśmiecaniu, zadeptywaniu szlaków turystycznych, rozjeżdżaniu motocyklami i quadami, w najbardziej popularnych obszarach, nie wspominając.

Pomocnym narzędziem w łagodzeniu skutków obecności człowieka i zmianie podejścia lokalnych społeczności może być powszechna informacja i edukacja ekologiczna, dotykająca zarówno mieszkańców terenów chronionych, jak i odwiedzających je podróżnych.

Przejawem braku poszanowania dla miejsca, w którym się znajdujemy jest wyrzucanie śmieci. Podczas leśnych spacerów często napotykamy puste opakowania, czy nawet całe worki ze śmieciami. Nikt inny tego nie robi jak my sami ludzie, dlatego to od naszej wrażliwości i reagowania na negatywne zachowania zależy czystość otaczającego nas miejsca. Nadleśnictwo Świdnica podobnie jak wiele innych nadleśnictw w kraju zrezygnowało całkowicie z rozmieszczania koszy na śmieci w Górach Sowich, wychodząc z założenia, że jeśli potrafimy przynieść pełną butelkę z napojem do lasu, to tym łatwiej będzie nam wynieść w plecaku puste opakowanie. Co roku na wywóz śmieci z naszych gór nadleśnictwo wydawało kilkadziesiąt tysięcy złotych, które w tej chwili przeznacza na dodatkową edukację. Śmieci, które przynieśliśmy do lasu obowiązkowo powinniśmy spakować do plecaka i wyrzucić do śmietnika w drodze powrotnej w domu.

Jeśli na szlaku zobaczymy dzikie zwierzęta nie należy ich płoszyć, dotykać, przenosić w inne miejsca, głaskać czy zabierać do domu. W przypadku napotkania rannego stworzenia, jedynie co możemy zrobić to powiadomić odpowiednie służby leśne, które udzielą zwierzęciu pomocy. Należy pamiętać żeby w żadnym wypadku nie dotykać chorego zwierzaka, ponieważ możemy zarazić się np. wścieklizną lub inną groźną chorobą. Nie wolno też celowo niszczyć jaj gniazdujących ptaków, mrowisk i wykopanych nor.

Największym zagrożeniem dla lasu jest ogień, dlatego zabrania się palenia ognisk w lesie. Zgodnie z przepisami możemy to uczynić jedynie w miejscach do tego wyznaczonych, specjalnie oznakowanych i odpowiednio zabezpieczonych przed zaprószeniem ognia. Pamiętajmy, że z ogniem nie ma żartów, więc nie rozpalajmy ognisk i pozostawiajmy w lesie szklanych opakowań przez które może dojść do niekontrolowanego zapłonu i pożaru lasu.

Pod względem geologicznym Park obejmuje część gnejsowego bloku Gór Sowich, stanowiącego najstarszy element budowy geologicznej Sudetów. Wśród skał metamorficznych największą powierzchnię zajmują gnejsy i migmatyty uważane za najstarszą formację skalną w obrębie całych Sudetów. Wśród nich występują między innymi serpentynity, skały kwarcowe oraz młodsze skały żyłowe. Zachowały się tu również fragmenty pokrywy osadowej karbonu, reprezentowane przez zlepieńce i piaskowce oraz łupki. 

Opis obszaru: Zalesione wzgórze z odsłonięciami skał serpentynitowych otoczone lasem użytkowanym gospodarczo z przewagą sosny. Otoczenie stanowi kompleks łąk użytkowanych ekstensywnie.

Szata roślinna:  Na opisywanym terenie występują dwa siedliska z Załącznika I Dyrektywy Siedliskowej: niżowe i górskie świeże łąki użytkowane ekstensywnie oraz ściany skalne i urwiska krzemianowe ze zbiorowiskami z Androsacion vandelii. Omawiany obszar jest jednym z kilku najbogatszych stanowisk zanokcicy serpentynowej (Asplenium adulterinum) w Polsce. Występuje tu od 7-20% jej populacji polskiej. Ponadto około 30% polskiej populacji zanokcicy ciemnej  oraz niewielka populacja zanokcicy klinowatej. Jest to jedno z niewielu jej stanowisk poza Masywem Ślęży.

Zwierzęta: Brak gatunków wskazanych w Załączinku II Dyrektywy Siedliskowej oraz Załączniku I Dyrektywy Ptasiej.

Informacja i edukacja 

Generalnie szeroka akcja informacyjna o poszczególnych stanowiskach (z dokładnym podaniem ich lokalizacji) nie jest wskazana. Zwiększona penetracja stanowisk oraz udostępnienie informacji o gatunku na szerokich forach publicznych, może spowodować przypadkowe lub umyślne zniszczenia w poszczególnych populacjach. Zdaniem naukowców i specjalistów działalność edukacyjna powinna polegać na informowaniu opinii publicznej o występowaniu w Polsce tak cennego gatunku.

Jednostki odpowiedzialne 

Dolnośląski Urząd Wojewódzki, Nadleśnictwo Miękinia Nadleśnictwo Świdnica, Nadleśnictwo Lądek Zdrój, Katedra Botaniki i Ekologii Roślin, Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu, Ogród Botaniczny Uniwersytetu Wrocławskiego, Urząd Miejski w Pieszycach. 

Obejmuje on swoim zasięgiem północną część grzbietu głównego Gór Sowich od Przełęczy Walimskiej (750 m n.p.m.) do Przełęczy Woliborskiej (711 m n.p.m.) oraz w osobnej eksklawie masyw Włodarza. Najwyższą kulminację całego pasma oraz całej północnej części Sudetów Środkowych stanowi Wielka Sowa (1015 m n.p.m.). Na terenie całej ostoi przeważają gleby brunatne. Występują również gleby opadowoglejowe, które są związane z środowiskami podmokłymi, a także w mniejszym stopniu płowe, gruntowoglejowe, torfowe i mady rzeczne. Obszar Ostoi Nietoperzy Gór Sowich znajduje się w regionie wałbrzyskim, w trzech piętrach wysokościowych: umiarkowanie ciepłym - 400-550 m n.p.m., umiarkowanie chodnym - 550-800 m n.p.m. i chłodnym - powyżej 800 m n.p.m. (Schmuck 1960, Woś 1999).

Góry Sowie z racji swojego znacznego wyniesienia charakteryzują się klimatem wilgotnym i chłodnym. Opady są wyższe niż na otaczającym obszarze z racji większego wyniesienia Gór Sowich nad poziom morza. Teren Ostoi Nietoperzy Gór Sowich położony jest w dorzeczu Odry, ale ponieważ obejmuje on obszar wododziałowy, to należy do kilku zlewni m.in. Bystrzycy, Piławy, Włodzicy i Budzówki. Na obszarze ostoi bierze początek wiele cieków będących dopływami wyżej wymienionych, m. in. Kłobia, Jaworzynka, Walimka, Młynówka, Kłomnica, Pieszycki Potok, Brzęczek, Bielawica, Wolbromka, Piekielnica, Jugowski Potok i Sowi Potok.

Obszar ten należy do regionu wodnego Środkowej Odry. Potoki górskie i górne odcinki rzeki charakteryzują się dużymi spadkami podłużnymi, co wpływa na szybki odpływ wody ku terenom nizinnym. Duże wahania stanu wód w potokach i rzekach wynikają z warunków klimatycznych (w szczególności od opadów atmosferycznych). Obszar obejmuje większość pasma Gór Sowich. W obszarze zlokalizowane są cenne obiekty – miejsca zimowania gatunków nietoperzy stanowiących przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 – mopka Barbastella barbastellus, nocka dużego Myotis myotis, nocka Bechsteina Myotis bechsteinii.

Do najistotniejszych z punktu widzenia ochrony oraz pod względem liczebności nietoperzy są Góra Wapienna, Sztolnia w Podlesiu, Kompleks Osówka, Kompleks Rzeczka, Sztolnia w Gontowej. Oprócz w/w gatunków na terenie ostoi Nietoperzy Gór Sowich stwierdzono występowanie nocka orzęsionego. Kolonia nocka dużego licząca ok. 700-800 osobników, znajduje się w budynku mieszkalnym w Rościszowie, obecnie poza granicami obszaru, w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Przeprowadzone badania terenowe wykazały obecność tego gatunku w obszarze w okresie rozrodu. Populację rozrodczą nocka dużego w obszarze (bez uwzględnienia kolonii w Rościszowie) oszacowano na ok. 100 - 200 osobników. Brak jest danych na temat występowania populacji rozrodczej mopka, natomiast przeprowadzone badania wykazały jego obecność okresie rozrodu. Z uwagi na specyfikę gatunku, potwierdzenie istnienia rozrodczej populacji bez zlokalizowania kolonii jest niemożliwe. Populacja rozrodcza nocka Bechsteina jest nieznana i jej poznanie wymaga dalszych badań, zaś populacja zimująca oceniana jest na 5-10 osobników.

Z gatunków zwierząt, oprócz nietoperzy, na terenie ostoi zlokalizowano cenne stanowiska motyli – modraszka telejusa Phengaris teleius oraz modraszka nausitousa Phengaris nausitous Obszar obejmuje łącznie 13 typów siedlisk przyrodniczych stanowiących przedmioty ochrony. Do najcenniejszych należą m. in. kompleks łąk Glinno-Zagórze, wyspowe stanowisko boru górnoreglowego na Wielkiej Sowie oraz kompleks torfowisk górskich pod Wielką Sową. Bardzo istotna jest obecność zajmujących w obszarze największą powierzchnię kwaśnych buczyn, które mogą stanowić obszar żerowiskowy dla kolonii rozrodczej nocka dużego w Rościszowie. Na liście przedmiotów ochrony występuje także zanokcica serpentynowa Asplenium adulterinum, mająca w obszarze Natura 2000 Ostoja Nietoperzy Gór Sowich jedno z 11 stanowisk w Polsce. W Ostoi Nietoperzy Gór Sowich występują ponadto siedliska, które na opisywanym obszarze występują w formie nieistotnej dla ich ochrony: murawy kserotermiczne, zmiennowilgotne łąki trzęślicowe, górskie i nizinne torfowiska zasadowe o charakterze młak, turzycowisk i mechowisk.

Wzgórza te posiadają bardzo złożoną budowę geologiczną. Występują tu sjenity, serpentynity, magnezyty i wapienie krystaliczne oraz najpowszechniejsze łupki krystaliczne. Skały te były w przeszłości eksploatowane, czego pozostałościami są nieczynne wyrobiska małych kamieniołomów i kopalni.

Najcenniejsze pod względem przyrodniczym fragmenty wzgórz, porośnięte naturalną roślinnością, objęto formami ochrony przyrody. Największą powierzchnię zajmuje Obszar Natura 2000 Wzgórza Niemczańskie o łącznej powierzchni ponad 3200 ha, Obszar Chronionego Krajobrazu Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie obejmuje południowe części tego masywu. Niewielki fragment północnej części Wzgórz Niemczańskich znalazł się także w granicach Ślężańskiego Parku Krajobrazowego.

Wzgórza Niemczańskie porastają głównie śródlądowe kwaśne dąbrowy oraz grądy środkowoeuropejskie. Kwaśne dąbrowy, których drzewostan budowany jest głównie przez dąb bezszypułkowy, w miejscach cieplejszych i uboższych, oraz przez dąb szypułkowy, w miejscach bardziej wilgotnych i żyznych.

1. Ścieżka rowerowa Pieszyce-Kamionki – ścieżka o długości 2 km i szerokości 2-3m o nawierzchni z betonu asfaltowego wraz z oświetleniem i dwoma kładkami.

2. Ścieżka rowerowa Niemcza-Wojsławice – ścieżka z ciągiem pieszym o długości 1,25 km i minimalnej szerokości 3,5m biegnącej wzdłuż drogi powiatowej 3021D wraz z przebudową oświetlenia i zjazdów z drogi oraz małą architekturą,: 6 koszy na śmieci, 6 ławek, 6 stojaków na rowery.

3. Udostępnianie terenów turystycznych i cennych przyrodniczo na terenie Parku Krajobrazowego Gór Sowich – w ramach zadania zostaną wykonane 4 parkingi przy drodze 3016D Kamionki-Przełęcz Jugowska, oraz zostanie rozbudowa infrastruktura małej retencji.

Ponadto zaplanowane są działania w zakresie edukacji ekologicznej w formie organizacji wycieczek szkolnych (szkół podstawowych i gimnazjów) oraz przygotowanie i montaż 13 tablic edukacyjnych, wydanie ulotek edukacyjnych w nakładzie 30 tys. szt. oraz wykonania strony internetowej z materiałami do pobrania: filmy, zdjęcia, opisy.

Projekt wspiera następujące obszary chronione, cenne przyrodniczo:

1.Park Krajobrazowy Gór Sowich,

2.Obszary Natura 2000:

a. PLH020071 Ostoja Nietoperzy Gór Sowich,

b. PLH020005 Kamionki,

c. PLH020082 Wzgórza Niemczańskie

3. ​Obszar chroniony krajobrazu Wzgórza Niemczańsko-Strzelińskie.

W ramach zadania planuje się częściowe dostosowanie infrastruktury do potrzeb osób niepełnosprawnych – parkingi.

Na obszarze Powiatu Dzierżoniowskiego znajdują się liczne zasoby cenne przyrodniczo o szczególnym znaczeniu przyrodniczym (między innymi zanokcica serpentynowa, nocek bechsteina, czosnek niedźwiedzi, arnika górska). Wiedza o nich w społeczeństwie jest mało powszechna a istniejąca infrastruktura nie umożliwia poznania ich siedlisk w sposób nie narażający na zadeptanie i synantropizację. Infrastruktura ta również nie stwarza możliwości łatwego poruszania się w terenach okalających i nie umożliwia dogodnego dostępu z zewnątrz, co skutkuje znacznym natężeniem ruchu pojazdów mechanicznych w ruchu turystycznym, parkowaniem ich w miejscach niedozwolonych. Stwarza to znaczne zagrożenie dla obszarów cennych przyrodniczo i siedlisk flory i fauny chronionej w wyniku znacznego natężania zanieczyszczeń powietrza, eutrofizacji zasobów wodnych oraz rozjeżdżanie terenu a w konsekwencji występowania zjawiska erozji gleby.

Innym problemem, który rozwiązuje projekt, jest zasychanie siedlisk chronionych z powodu zbyt małej retencji wody. Spowodowane to jest przez rozwój infrastruktury drogowej i erozję terenu, co skutkuje szybszym spływem wód opadowych ze stoków gór i wzgórz, powodując przedłużanie się długości suszy w okresach bezopadowych. W wyniku tych zjawisk narażone są obszary cenne przyrodniczo i siedliska chronione.

Wszystkie działania w projekcie będą realizowane w oparciu o zasady zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska.

Cel projektu:

Celem głównym przedmiotowego projektu jest poprawa infrastruktury, w tym zielonej infrastruktury, związanej z ochroną i zachowaniem właściwego stanu siedlisk przyrodniczych i gatunków na terenach chronionych poprzez ich bezpieczne udostępnienie i zagospodarowanie wód opadowych.

Celami szczegółowymi są:

1.Zmniejszenie presji ruchu turystycznego na obszary cenne przyrodniczo w tym obszary chronione (Natura 2000)

2.Zwiększenie świadomości ekologicznej społeczeństwa i wiedzy o konieczności i zasadach ochrony przyrody.

3.Poprawa stosunków wodnych w obszarach chronionych i zwiększenie małej retencji.

4.Zachowanie bioróżnorodności obszarów cennych przyrodniczo.

5.Zmniejszenie zanieczyszczenia powietrza w wyniku spalania paliw.

Cele te będą realizowane poprzez:

1.Budowę infrastruktury turystycznej przyjaznej środowisku – ścieżki rowerowe, parkingi.

2.Budowę terenowych urządzeń wodnych.

3.Edukację ekologiczną – strona internetowa, tablice, ulotki, wycieczki z opiekunem.

Wykonanie projektowanych ścieżek rowerowych wraz z pełną infrastrukturą, parkingów w tym dla osób niepełnosprawnych na drodze 3016D oraz budowa urządzeń terenowych sprzyjających małej retencji zdecydowanie wpłynie na zmniejszenie presji ruchu turystycznego na obszary chronione cenne przyrodniczo oraz zachowanie gatunków chronionych i zagrożonych.

Zwiększenie świadomości ekologicznej społeczeństwa w wyniku działań edukacyjnych realizowanych w ramach projektu także pozwoli na poprawę stanu zachowania siedlisk przyrodniczych i stopnia ich ochrony.

Głównymi odbiorcami rezultatów projektu będą osoby bezpośrednio korzystające z budowanej infrastruktury, niemniej cała społeczność regionu odniesie pozytywną korzyść poprzez możliwość przebywanie w czystszym środowisku, uprawiania turystyki aktywnej oraz zdobycie szerokiej wiedzy na temat otaczającego środowiska naturalnego.

Planowane efekty Projektu:

Stworzenie możliwości ograniczenia ruchu pojazdów mechanicznych na korzyść ruchu rowerowego w bezpośredniej bliskości obszarów chronionych pozwoli na wyeliminowanie niekorzystnego wpływu ruchu turystycznego na te obszary. Jednocześnie działania zmierzające do poprawy małej retencji na obszarach chronionych umożliwią zatrzymanie większej ilości wody i znaczną poprawę stosunków wodnych na tych obszarach.

Planowane równolegle działania edukacyjne mają wyeliminować bezpośrednią presję na siedliska, rozpowszechniając wiedzę na temat najcenniejszych okazów przyrodniczych, zasad ich ochrony i bezpiecznego sposobu korzystania w tych obszarów. Te działania oraz możliwość zobaczenia i poznania atrakcji przyrodniczych poza naturalnymi siedliskami pozwoli zdecydowanie na lepszą ich ochronę i zachowanie dla przyszłych pokoleń.

Na obszarach tych występują gatunki podlegające ścisłej ochronie, ochronie częściowej oraz wpisane do czerwonej księgi.

Wskaźniki produktu:

Liczba wspartych form ochrony przyrody – 4 szt., 2019 r.

Liczba obiektów dostosowanych do potrzeb niepełnosprawnych – 4 szt., 2019 r.

Długość wybudowanych dróg rowerowych – 3,25 km, 2019 r.

Wskaźniki rezultatu:

Powierzchnia siedlisk wspieranych w celu uzyskania lepszego statusu ochrony – 12,17 ha, 2019 r.

Budżet Projektu

Wartość projektu: 3 242 647,63 PLN,

Wartość dofinansowania ze środku UE: 2 756 250,49 PLN.

Zakończenie realizacji projektu planuje się w czerwcu 2019 r.